Klein meisje in grote wereld

Een laatste woord en een nieuw begin. Met de schuifdeuren van mijn vorige werkplek voorgoed achter me dicht, met mijn ouderlijk huis grotendeels in dozen, met mijn eigen leven ook in dozen die klaarstaan om naar Utrecht te verhuizen, met een waslijst aan dingen die nog gedaan moeten worden en die ik maar uit blijf stellen, en met het vooruitzicht op veel nieuws en onbekends zijn dit echt mijn laatste woorden hier. Ik begin elders, ooit, misschien, bij buien een nieuwe blog. Misschien tot daar, misschien tot ooit, misschien tot ziens!

En nu ga ik handmatig alle 194 blogs die ik op deze plek ooit op het web gooide copiëren en in een wordbestandje zetten... Als ik later groot ben, haal ik ze nog eens tevoorschijn om herinneringen op te halen.

Afscheid: bedankt en tot schrijfs!

Dit is 'm dan. De laatste. Met mijn domme arrogantie van graag gelezen willen worden, heb ik blijkbaar net te veel mensen ingelicht. Welke oud-collega mijn ex-baas op deze blog wees, dat doet er niet toe. Ik ben er niet eens boos over. Ik kon er op wachten. Dik, vet mijn eigen schuld.

Ik heb op deze plek wel eens overdreven. En me vooral op het negatieve gericht. Het schrijft zó veel lekkerder. Het zal niet als een warm bad gevoeld hebben voor de hoofdrolspelers uit mijn verhalen. En ook niet als een feest van herkenning. Al hoop ik dat  het wel herkenbaar was. Want ondanks mijn (te) grote gevoel voor drama, als ik iets schreef, dan voelde het op dat moment zo.

Ik ben hypocriet bezig geweest het afgelopen jaar. Na een aantal maanden suggesties doen aan en schoppen tegen een baas die ineens mijn baas niet meer was (Baas A) heb ik op een gegeven moment gedaan alsof er weinig aan de hand was en ik het met iedereen wel kon vinden. Ik probeerde (bij Baas B) nog wel eens aan te kaarten wat me dwars zat, maar nooit koste wat kost. Het van me af schrijven was zó veel makkelijker. Ik heb me de afscheidswoorden en -kussen laten welgevallen en ze zelfs lachend in ontvangst genomen. Ik was oprecht blij met mijn prachtige canvasje van de Cubaanse jungle en mijn driedelige Van Dale. Als ik echt een sterke persoon was geweest, had ik tot op het laatst proberen uit te leggen waarom ik het bedrijf verliet en waar ik het allemaal niet mee eens was. Als ik echt een sterke persoon was geweest, had ik geen cadeautjes aangenomen.

Bedankt allemaal voor het lezen. Bedankt voor jullie (h)eerlijke commentaar. Ik heb er vaak om moeten lachen. Soms was het even slikken. Het ga jullie goed!!!

Ik stort me vanaf nu op het schrijven van échte artikelen. Er staan er nog heel wat op de rol. En wat ik altijd geprobeerd heb, geldt ook nu: de klant mag er de dupe niet van worden. Die redactievergadering aanstaande woensdag, die gaat vlekkeloos verlopen.

Nogmaals: heel erg veel, hartstikke, super bedankt en het allerbeste. Tot schrijfs!